Artık gözgöze gelmeden, olanca dikkatlerini önlerindeki görevde yoğunlaştırarak ayrıldılar kulübenin kapısında. Muhammed Duhan kuzeye giden yolu izleyecekti. Verda, ise güneye gideni. Muhammed Duhan karşı yöne giden patikaya vardığında, bir an dönüp, onun Ankara sokaklarında süzülen gölgesini seyretti. Açık pencerelerden birinden müzik yayılıyordu sokağa, Tarkan olmalı dedi, bir BoND yakarken. Alacakaranlığın sarı sisinde buluşma noktasından uzaklamıştı. Salak Şağşal Manyak Akılsız Deli diye mırıldandı sigarasını yere atarak. Dal kırılmasına benzeyen bir sesti duyduğu. Serkan,Umut,Görkem hiçbir şeyin farkında olamaz, dedi heyecanını bastırmak için. Herşeyin bitmek üzere olduğunun farkındaydı. Köpeklerin havlamaması gerekiyordu, havlamadılar. Halim oraya onlar için bir BWM bırakacaktı. Evet, BWM oradaydı. Kapıyı iterek bahçeye girdi, hiçkimse yoktu görünürde. Verda çoktan burada olmalıydı diye düşündü, çiçeklerin arasından geçerek arka bahçeye doğru ilerlerken. 10 yaşındayım dedi, bunu ben de yapabilirim. Hava aydınlanıyordu, 'herşey yolunda giderse' dedi, 'Amasra sahilinde olacağım bir hafta sonra, Makarna ve Kola ve tembellik.' Gülümsedi, heyecanını bastırarak kapıyı itti. Karanlık ve korkunç bir gölgeydi karşısında duran. Sanki bir Yılan... Ama Yılan değildi, bunu biliyordu. Serkan,Umut,Görkem kıpırdarken silahını boşalttı.